O odnowie


Czym jest Charyzmatyczna Odnowa w Duchu Świętym w Kościele Katolickim




Nasze Credo

Odnowa w Duchu Świętym

 "...sądzić nas będzie Bóg nie wedle naszego Credo, lecz z tego czyśmy poszli za tym dobrem, które w świetle swego sumienia rozpoznaliśmy jako dobro"

ks. bp Bronisław Dembowski
Krajowy Duszpasterz Odnowy w Duchu Świętym w Polsce.

1. Bóg jest miłością.

Łaska, której doświadczyliśmy w przeżyciu Odnowy w Duchu Świętym to poznanie miłości Boga. Prowadziła ona do odkrycia: jestem kochany - Bóg mnie kocha; prowadziła do uświadomienia bliskiej obecności Boga, Jego obecności w naszym życiu. To doświadczenie przebudziło nas w nowy sposób na miłość ku Bogu, na modlitwę jako spotkanie z Bogiem i na miłość ku drugiemu człowiekowi. Najczęściej dopiero wtedy pojawiła się w naszym życiu modlitwa wielbiąca Boga. Trwanie w łasce Odnowy i postawie uwielbienia powinno się wyrażać przez pogłębienie jedności z Bogiem w każdej chwili naszego życia, w każdym spotkaniu z drugim człowiekiem, w podejmowanej nauce, pracy, jak i realizowaniu posłannictwa w rodzinie. Bóg Stwórca i Ojciec daje nam bowiem udział przez pracę i życie rodzinne w dziele, któremu On dał początek i w którym stale On sam uczestniczy. Aby trwać w tej łasce chcemy podjąć jako codzienną praktykę modlitwę wielbiącą. Fundamentem tej modlitwy powinna być wiara w miłość Boga i Jego pełną troski obecność w naszym życiu, niezależnie, czy ta obecność jest aktualnie doświadczana, a zdarzenia przez nas rozumiane, czy też bliższe naszemu przeżyciu staje się stwierdzenie, jakoby Bóg nas opuścił. Niech nauczycielką modlitwy wielbiącej Boga będzie dla nas Najświętsza Maria Panna, Która trwała w uwiebieniu Boga zarówno w chwili zwiastowania, jak i w godzinie Krzyża. Niech słowa: "Uwielbiaj duszo moja sławę Pana mego" stają się słowami naszej modlitwy.

2. Jezus Panem

Kolejny przejaw łaski Odnowy to podjęcie świadomej decyzji poddania całego naszego życia, wszystkich naszych pragnień i aspiracji Jezusowi jako Panu. Widzimy potrzebę nieustannego ponawiania tej decyzji. Bóg bowiem udziela nam wciąż na nowo łaski poznania, że w naszym życiu jest wiele zaangażowań, decyzji, przywiązań, które wcale Jezusowi jako Panu nie są poddane. Dlatego przez codzienny rachunek sumienia chcemy lepiej poznawać w konkretnych sytuacjach życia to, co jeszcze Jezusowi nie jest poddane. Stylem naszego życia ma się stawać rozeznawanie, aby szukać w ten sposób tego, co jest pełniejszym pójściem za Bożym wezwaniem. Wszystkie ważniejsze decyzje chcemy podejmować po dokonanym rozeznaniu. Kolejną formą pomagającą trwać w łasce Odnowy jest w miarę codzienne karmienie sie słowem Bożym, by w ten sposób stawać sie coraz bardziej uczniem Jezusa. Maryi FIAT niech będzie stale żywą zachętą, by każda chwila naszego życia była naszym TAK wypowiadanym Bogu.

3. Jezus jedynym Zbawicielem

Poddanie Jezusowi całego naszego życia i wyrażenie pragnienia, by On w nas działał według woli Ojca, prowadzi stopniowo do uświadomienia sobie, że grzech w naszym życiu to nie przemijające zdarzenie pojawiające się trochę przypadkowo, ale to rzeczywistość głęboko zakorzeniona w naszym wnętrzu. Chcemy, by codzienny rachunek sumienia wspierał ów proces poznania. Stopniowo kształtuje się wewnętrzne przeświadczenie, że o własnych siłach nie jesteśmy w stanie uporać się z grzechem i że całe nasze życie ma być procesem nawracania się. Sakrament Pokuty i Pojednania nie tylko jest spotkaniem z Chrystusem, który przebacza i prowadzi drogą nawrócenia, ale który przychodzi także w mocy uzdrowienia i umocnienia w procesie wewnętrznej przemiany. Drogę Krzyża odkrywamy jako jedyną, na której umierając z Jezusem doświadczamy wyzwolenia i nowego życia. Wierność Maryi przy Chrystusowym Krzyżu niech się staje dla nas umocnieniem w najtrudniejszych chwilach doświadczeń.

4. Duch Święty działający dzisiaj

Łaska Odnowy obudziła w nas zarówno szczególną miłość do Ducha Świętego jak i świadomość mocy Jego działania w człowieku, w Kościele i w świecie; we współpracy z Nim i w wiernej posłudze charyzmatami, którymi nas obdarzył. Dziewicę Pełną Łaski przyjmujemy jako wzór poddania się działaniu Ducha Świętego i jako Wspomożycielkę naszą w zachowaniu wierności Jego natchnieniom.

5. Kościół miejscem świadectwa i służby chrześcijanina

Kościół objawia się światu w różnego rodzaju wspólnotach, między innymi w grupach modlitewnych Odnowy w Duchu Świętym. Grupa Odnowy dla wielu z nas stała się miejscem obudzenia naszej wiary, miejscem formacji, oparciem w naszych działaniach podejmowanych wobec świata. Aby nasza grupa była wspólnotą Kościoła, potrzeba żywej łączności z hierarchią, czy to przez asystenta kościelnego, czy to przez więź z miejscowymi duszpasterzami. Potrzeba także tego, aby każdy z nas żył "sprawami Kościoła", wsłuchując się w nauczanie, wezwania, apele, inicjatywy zarówno Ojca Świętego, jak i własnego Biskupa. Życie Kościoła wyraża się w liturgii, w której lud Boży uwiebia swego Boga, jednoczy się z Nim, napełnia Jego mocą. Dlatego pragniemy, aby Eucharystia stała się centrum życia grupy i każdego z nas indywidualnie, chleb Eucharystyczny był naszym stałym Pokarmem, a adoracja Najświętszego Sakramentu jedną z form naszej modlitwy. Sakrament Pokuty i Pojednania podejmowany przez nas w miarę możliwości nie rzadziej niż raz w miesiącu, niech się staje dla nas nie tylko pojednaniem z Bogiem i braćmi, ale także źródłem uzdrowienia i miejscem kierownictwa duchowego.

6. Nasza misja.

Odczytujemy, że misją do której Chrystus nas wzywa jest: Ewangelizacja; Posługa przez modlitwę wstawienniczą; Aktywna obecność w życiu parafii; Apostolska obecność w świecie w taki sposób, by oddziaływać na dzisiejsze oblicze życia politycznego, społecznego, kulturalnego, zawodowego, rodzinnego, przybliżając w tych środowiskach realizację Królestwa Bożego i przygotowując tym samym grunt pod zasiew Słowa Bożego.

Wypełnimy to posłannictwo jedynie wtedy, kiedy nasze życie będzie nabierało mocy świadectwa, kiedy będzie stawało się "żywym obrazem" Ewangelii. W wypełnianiu określonej misji musimy być otwarci na charyzmaty, które złożył w nas Bóg tak, by one stawały się źródłem błogosławieństwa dla wielu, a nie były zamknięte w posłudze podejmowanej jedynie w grupie, czy wąskim gronie przyjaciół.


Pragniemy:

1. Codziennie podejmować:

- modlitwę dziękczynną i wielbiącą jako odpowiedź na Boga obecnego w naszym życiu;
- rachunek sumienia;
- Słowo Boże (jeśli nie ma innych wskazań, np.spowiednika) według kalendarza liturgicznego w formie refleksji, medytacji, benedyktyńskiego lectio divina, czy w innej formie;
- jedną z niżej wymienionych form modlitwy za Kościół (jedna z godzin Brewiarza, Anioł Pański, Różaniec, Apel Jasnogórski, Eucharystia w wybrany dzień powszedni).

2. Podejmować rozeznanie przed ważniejszymi decyzjami życiowymi (np. zmiana pracy, podjęcie bądź rezygnacja z jakiegoś zaangażowania itp.), w sytuacji odczytywanych natchnień Bożych i znaków czasu.

3. Troszczyć się o żywą pobożność do Ducha Świętego i Maryi.

4. Podjąć konkretnie określoną formę zaangażowania apostolskiego, które byłoby przejawem ewangelizacji (realizowanej indywidualnie, albo przez włączenie się w konkretną formę działalności apostolskiej Kościoła, własnej wspólnoty...) bądź przejawem aktywności zmierzającej do przemiany życia w dzisiejszym świecie tak, by kształtowało się ono bardziej według wartości ewangelicznych (przemiana w życiu społecznym, politycznym, zawodowym...).

5. Troszczyć się o to, by praca, życie rodzinne lub inne formy służby bliźniemu stawały się drogą ku Bogu i miejscem zjednoczenia z Nim.

6. Podjąć określoną formę życia we wspólnocie (w grupie modlitewnej, w grupie dzielenia).

7. Troszczyć się o pełny udział w Eucharystii i o adorację Najświętszego Sakramentu co jakiś czas.

8. Troszczyć się o uczestnictwo w Sakramencie Pokuty i Pojednania co miesiąc oraz, o ile to możliwe, o kierownictwo duchowe.

9. Poznawać nauczanie Papieża i własnego Biskupa.

10. Dbać o udział w rekolekcjach zamkniętych przynajmniej raz na dwa lata.

  Nasze credo podejmują członkowie grup Odnowy w swojej grupie po 2-3 letniej formacji. Przyrzeczenia składane są na rok i każdego roku ponawiane. Przewiduje się możliwość podjęcia zobowiązań obejmujących wszystkie punkty lub tylko wybrane. Nasze Credo przeżywamy bardziej jako ideał, ku któremu chcemy zmierzać, niż prawo, które jesteśmy w stanie wypełnić.


SŁOWNICZEK

Pięćdziesiątnica - Zielone Święta w Starym Testamencie święto obchodzone pięćdziesiąt dni po uroczystości Paschy, w Nowym Testamencie pięćdziesiąty dzień po Zmartwychwstaniu Jezusa, dzień zesłania Ducha Świętego.

Charyzmaty - (gr.charisma - dar łaski) - darmowe, naturalne dary Ducha Świętego, udzielane różnym osobom dla budowania chrześcijańskich wspólnot, całego Kościoła, ale także świata, którego nawracanie i włączanie w Mistyczne Ciało Chrystusa jest Misją Kościoła. Mogą to być m.in.dary epifanijne (nadzwyczajne): dar języków (glossolalia), dar tłumaczenia języków, dar proroctwa, dar rozeznania duchowego, dar uzdrawiania;

- dar języków (glossolalia od grec. dalei - mówić, glossa - język) pojawia się często w modlitwie jednoczesnej uczestników spotkania Odnowy. Wyraża się przez bezpojęciową ekspresję słowną płynącą z ust uczestników spotkania, choć niejednokrotnie zdarzały się przypadki modlitwy w językach w sensie filologicznym (w językach występujących w rzeczywistości);

- dar tłumaczenia języków - łączy się z darem języków; polega na wyjaśnianiu treści usłyszanego przed chwilą przesłania w językach;

- dar proroctwa - polega nie na przepowiadaniu przyszłości (choć nieraz i tak się zdarza), lecz na przemawianiu w imieniu Boga z przesłaniem zachęty lub napomnienia skierowanym do uczestników spotkania;

- dar rozeznania duchowego - pozwala na bieżąco weryfikować prawdziwość innych charyzmatów, a także badać poruszenia duchowe ludzi;

- dar uzdrawiania - czyli dar modlitwy o duchowe, psychiczne i fizyczne zdrowie osoby proszącej o to Boga. Znaki cudownych uzdrowień potwierdzają prawdziwość przepowiadanej Ewangelii o Jezusie.

Chrzest w Duchu Świętym, zwany także wylaniem Ducha Świętego, lub modlitwą odnowienia darów Ducha Świętego nawiązuje do biblijnej i historycznej Pięćdziesiątnicy (Dz 2, 1-4). W tym dniu Apostołowie otrzymali Ducha Świętego (zostali ochrzczeni w Duchu Świętym), czemu towarzyszyło mówienie językami i przepowiadanie Jezusa z mocą (nawróciło się ok. 3 tys. ludzi). Jest to wydarzenie pozasakramentalne, lecz wypływające z sakrementów chrztu oraz bierzmowania. Polega na ożywieniu darów złożonych przez Boga w człowieku w czasie udzielania sakramentów. Wiąże się ze szczególną interwencją Ducha Świętego w życie człowieka. Dzięki niej człowiek nawiązuje osobową więź z Bogiem, pogłębia się jego świat modlitwy, życie staje się pełne pokoju i radości związanych z bliskim przeżywaniem obecności Boga, pojawia się pragnienie opowiadania innym o swoim przeżywaniu wiary. Chrzest w Duchu Świętym odbywa się zwykle podczas modlitwy całej wspólnoty z nałożeniem rąk na człowieka, który o to prosi. Często taką modlitwę poprzedza kilkutygodniowe seminarium życia w Duchu.

Seminarium życia w Duchu (zwane też rekolekcjami ewangelizacyjnymi Odnowy) to podstawowa forma ewangelizacji proponowana przez ruch Odnowy w Duchu Świętym.

Nałożenie rąk - pierwotny rytuał chrześcijański, praktykowny przez Chrystusa i Apostołów, często opisywany w Dziejach Apostolskich. Od początku jest to gest przyzywania Ducha Świętego, upraszania nawrócenia i żywego urzeczywistnienia się chrztu.


Data dodania: 2012-09-13 19:35:10







Nowa Pięćdziesiątnica

Znane z czasów apostolskich ożywienie charyzmatyczne pojawiło się ponownie na początkach XX wieku, w kilku miejscach kuli ziemskiej (Armenia, Stany Zjednoczone, Walia, Indie) w tym samym czasie, niezależnie od siebie. Pierwsze udokumentowane świadectwo Chrztu w Duchu Świętym pochodzi z metodystycznej Szkoły Biblijnej pastora Charlesa Parhama w Topeka (stan Kansas) z dnia nowego roku 1901. W Kościele katolickim Odnowa w Duchu Świętym narodziła się w latach 60. dwudziestego stulecia, a do Polski trafiła w roku 1975.

Obecnie w Polsce jest to jeden z największych ruchów katolickich, liczący kilkadziesiąt tysięcy stałych członków i ok. 200 tys. sympatyków. Na calym Swiecie, czy to w Poludniowej i Polnocnej Ameryce, czy w Afryce, Oceani, Azji czy Europie miliony Chrzescijan swiadcza o tym, ze odnalezli rodzaj nowej wiezi z Bogiem.

Odnowa Charyzmatyczna należy do Nowego Duchowego Ruchu, który papież Jan Paweł II nazwał ważnym owocem Soboru Watykańskiego II. Dalej nazywa Ojciec Święty Odnowę

"nową wiosną Kościoła".

Odnowa w Duchu Świętym w Kościele Katolickim jest ruchem otwartym, nie wymagającym oficjalnej przynależności od swoich członków. Ruch ten otwiera się na Słowo Boże i na Charyzmaty, dzieląc sie nimi w służbie Kościołowi i ludziom.

 
Poprzez Odnowę w Duchu Świętym wierni na nowo doswiadczają, ze:

1. Bóg zna każdego osobiscie i kocha go,

2. Bóg daje siłę na zmaganie sie z trudami dnia  powszedniego,

3. Obdarowanie Darami Ducha Świętego pomaga w nawiązywaniu więzi z Jezusem.

 

 

 

 

 

 

 


Data dodania: 2011-06-03 22:24:51







Charyzmatyczna

Z greckiego "charisma" (dar). Odnowa Charyzmatyczna oznacza więc w pierwszej kolejności Odnowę w Duchu Świętym darowaną nam przez Boga. Charyzmaty są również osobistymi darami Ducha Świętego. Tak nazywa Św. Paweęł w I Liście do Koryntian (1.Kor 12,4-11) i do Rzymian (1.Rz 12) dużą liczbę zdolności, ktore otrzymujemy od Ducha Świętego: dar mądrości, poznania, wiary, uzdrawiania chorych, proroctwa, rozpoznawania duchów, języków. Odnowa w Duchu Świętym wiąże się tym samym z otwieraniem się na charyzmaty i służenie nimi inym.


Data dodania: 2011-06-03 22:30:52







Odnowa w Niemczech i na Świecie

W samych Niemczech spotyka się obecnie około 11.000 katolików wszystkich grup wiekowych w blisko 500 wspólnotach modlitewnych. Na Świecie Odnowa liczy 70 milionów członków. Katolicka Charyzmatyczna Odnowa w Duchu Świętym jest uznana przez Niemiecki Kongres Biskupów i posiada diecezjalnych opiekunów.

"Odnowa charyzmatyczna jest szansą dla Kościoła i Świata!"  Papież Pawel VI


Data dodania: 2011-06-03 22:31:31







Typowe spotkanie

Spotkania grup Odnowy w Duchu Świętym mają kilka charakterystycznych elementów:

Modlitwa spontaniczna. Rzecz najbardziej typowa dla grup charyzmatycznych. Uczestnicy stoją lub siedzą w kręgu, modląc się równocześnie lub na przemian wypowiadając słowa uwielbienia, dziękczynienia i prośby. Wszystko to przeplatane jest piosenkami i tzw. modlitwą w językach, polegającą na uwielbianiu Boga głosem, jak gaworzące dziecko. Najważniejszym momentem modlitwy jest odczytanie kilka razy przygotowanego fragmentu Pisma Świętego. Po chwili ciszy następuje tzw. echo Słowa; zebrani odpowiadają na przeczytany fragment mówiąc, jak odnosi się on do ich życia.

Grupy dzielenia. Członkowie wspólnoty podzieleni są na mniejsze grupy, które mają własne spotkania. Jest to czas dzielenia się doświadczeniami z własnego życia. Podczas tego spotkania nie prowadzi się dyskusji, nie poucza innych i nie komentuje się cudzych wypowiedzi, ale przede wszystkim słucha.

Katecheza. Głoszona przez kapłana lub osobę świecką, może dotyczyć m.in. spraw życia duchowego, codziennych problemów, poznawania Pisma Świętego i nauczania Kościoła itp. Z wyjątkiem katechez wygłaszanych w ramach Seminarium Życia w Duchu (nazywanego też REO - Rekolekcjami Ewangelizacyjnymi Odnowy), które powinna przejść każda osoba we wspólnocie, tematyka uzależniona jest od zapotrzebowania grupy.

Modlitwa wstawiennicza. Jeżeli ktoś prosi o szczególną modlitwę w jakiejś sprawie, członkowie wspólnoty lub specjalna grupa, prowadzą tzw. modlitwę z włożeniem rąk. Osoba zainteresowana klęka lub siada na krześle, a ekipa modlitewna kładzie ręce na jej głowie lub ramionach, prosząc Boga o rozwiązanie problemu. Doświadczenie pokazuje, że modlitwa taka jest bardzo owocna, pomaga w przełamaniu wielu oporów przed Bogiem. Czasem też jej skutkiem jest uzdrowienie fizyczne.

Każde spotkanie grup Odnowy jest nieco inne. Czasem też pojawia się na nich adoracja Najświętszego Sakramentu w milczeniu, medytacja biblijna, czasem odprawiana jest Msza Święta dla wspólnoty.

 


Data dodania: 2011-06-03 22:32:52






[1]